X
تبلیغات
رایتل
واگویه ها
در دیده‌ی من اندرا * وز چشم من بنگر مرا * زیرا برون از دیده‌ها * منزلگهی بگزیده‌ام
    واگویه های پیشین
    ------------------------------------

    دی 1389
    آذر 1389
    مهر 1389
    شهریور 1389
    مرداد 1389
    تیر 1389
    خرداد 1389
    اردیبهشت 1389
    فروردین 1389
    اسفند 1388
    بهمن 1388
    دی 1388
    آذر 1388
    آبان 1388
    مهر 1388
    شهریور 1388
    مرداد 1388
    تیر 1388
    خرداد 1388
    اردیبهشت 1388
    فروردین 1388
    اسفند 1387
    بهمن 1387
    دی 1387
    آذر 1387
    آبان 1387
    مهر 1387
    شهریور 1387
    مرداد 1387
    تیر 1387
    خرداد 1387
    اردیبهشت 1387
    فروردین 1387
    اسفند 1386
    بهمن 1386
    دی 1386
    آذر 1386
    آبان 1386
    مهر 1386
    شهریور 1386
    مرداد 1386
    خرداد 1386
    اردیبهشت 1386
    فروردین 1386
    اسفند 1385
    بهمن 1385
    دی 1385
    آذر 1385
    آبان 1385
    مهر 1385
    شهریور 1385
    مرداد 1385
    تیر 1385
    خرداد 1385
    اردیبهشت 1385
    فروردین 1385
    اسفند 1384
    بهمن 1384
    دی 1384
    آذر 1384
    آبان 1384
    مهر 1384
    شهریور 1384
    مرداد 1384
    تیر 1384
    خرداد 1384
    اردیبهشت 1384
    فروردین 1384
    اسفند 1383
    بهمن 1383
    دی 1383
    آذر 1383
    آبان 1383
    مهر 1383
    شهریور 1383
    مرداد 1383
    تیر 1383
    خرداد 1383
    اردیبهشت 1383
    فروردین 1383
    اسفند 1382
    بهمن 1382
    دی 1382
    آذر 1382
    آبان 1382
    مهر 1382
    شهریور 1382
    مرداد 1382
    تیر 1382
    خرداد 1382


    موزیک
    ------------------------------------


    دوستان
    ------------------------------------

    عادی

    پرستو

    چند قدم نزدیک تر به خدا
    عادی
    حدیث دل
    یکی مثل همه
    بانوی باران
    آشنا
    دل نوشته های من
    نخل تنهای جنوب
    آسمونی
    نغمه سکوت
    تاسیان
    ایمان تنها
    خواهر کوچولو
    من آخرین ترانه ی بارانم
    از قلب کویر
    خودنویس
    دیر تش باد
    من و ام اس
    آبی خاکستری سیاه
    صداقت
    پرسه
    مرا آفرید آن‌که دوستم داشت
    یک مهندس خسته
    زنانگی‌های یک زن وراج
    من و درناها و پنجشنبه‌هایم

    عناوین آخرین واگویه ها
    ------------------------------------

    رهگذران : 347632

    پنج‌شنبه 15 دی‌ماه سال 1384

    آدم‌ها ۱! ...

     

     ۱. آدم‌هایی که سردرشان بلند و پر ابهت است و چشم‌گیر؛ گویی سردر قصری‌ست، بیننده را  می‌گیرد، چشمش را پرمی‌کند و روحش را تسخیر می‌نماید، دهانش از عظمت و شکوه  خیره‌کننده‌ی سردر باز می‌ماند، با ترس و لرز و احتیاط، آهسته آهسته در  ِ بزرگ و سنگین را می‌گشاید، با چه سختی؟! با چه دشواری؟! چه زوری باید زد! چه ترسی باید خورد! چقدر چرخاندن این در  ِ بزرگ، که به دروازه‌ی شهری یا در  ِ قلعه‌ای و حصاری می‌ماند، خستگی می‌آورد! چقدر باید زور زد تا بر روی پایه‌های ضخیم و استوارش اندکی بلغزد‌، در را نیمه باز می‌کند، دروازه!... در  ِ سنگین و پر ابهت و بزرگ این دژ نظامی، این سردر بلند، که هر وقت نگاهش می‌کنی کلاه از سرت می‌افتد، تمام باز نمی‌شود، کار ساده‌ای نیست، نیمه باز می‌شود؛ چه صدایی می‌کند؛ چه سر و صدایی! قریچ، قریچ، قریچست!

    در نیمه باز می‌شود! و بیننده که در برابر عظمت این سردر؛ خود را از حقارت، یک گربه‌ی کو چک احساس میکند که از لای در، از زیر در، باید به درون بخزد، پا به داخل این الموت می‌گذارد، چه می‌بیند؟ یک صحن حیاط نُقلی موزاییکی ۶۷ مترمربع! با چند متری هم که قطر دیوارها اشغال کرده است؛ یعنی ۳۵ سانتی‌متر برای هر دیواری باید حساب کرد و از این ۶۷ متر کاست. چهار قدم و خورده‌ای که برمی‌داری، دیوار مقابل یقه‌ات را می‌گیرد که: کجا؟ تمام شد، تمام، همین بود!  -چی تمام شد؟ فضای این بنا تمام شد، صحن همین بود.- اِه! سردر به ارتفاع هشت متر و صحن به طول چهار متر و بیست و شش سانتی‌متر؟ بله. آن سردر پر جلال و ابهت که بیننده را تحقیر می‌کرد، همین چهار وجب موزاییک، وسطش حوض کاشی و دو طرفش، به اندازه‌ی غیبت شش تا موزاییک: باغچه! و سه چهار تا گلدان شمعدانی در زرورق گرفته و دیوارهای یک تیغه‌ی آجری به ارتفاع ۱/۷۵سانت و... همین! این چه جور صحن بنایی است؟! زمین‌های اینجا که قیمت ندارد، مفت است، پس چرا این همه کوچک؟!

    مشخص‌ترین ساختمان جدی و برجسته و معظم و پرجلال و ضروری و مفید و مهم و چشم‌گیر توی این صحن در آن گوشه‌ی حیاط چیست؟ -مگر نمی دانی چیست؟- نه، نمی‌دانم، - ای بدجنس! خودت می‌دانی، می‌خواهی اذیت کنی، - نه نمی‌دانم، چیست؟- مگر از بوی گندش نمی‌فهمی که چیست؟- ها... چرا. فهمیدم. اَح. درش را ببندید!! -درش را بسته‌اند- پس چرا باز هم...؟- خوب دیگر، هواکش برایش نگذاشته‌اند!- نه، این کار ‌ ِ هواکش نیست، خوب کرده‌اند که هواکش نگذاشته‌اند ، لابد یک چیزی فهمیده‌اند که اگر هواکش می‌گذاشتند که همه‌ی هوا را...   

                                                                                                                                                                    هبوط در کویر -  دکتر شریعتی

     ...