X
تبلیغات
رایتل
واگویه ها
در دیده‌ی من اندرا * وز چشم من بنگر مرا * زیرا برون از دیده‌ها * منزلگهی بگزیده‌ام
    واگویه های پیشین
    ------------------------------------

    دی 1389
    آذر 1389
    مهر 1389
    شهریور 1389
    مرداد 1389
    تیر 1389
    خرداد 1389
    اردیبهشت 1389
    فروردین 1389
    اسفند 1388
    بهمن 1388
    دی 1388
    آذر 1388
    آبان 1388
    مهر 1388
    شهریور 1388
    مرداد 1388
    تیر 1388
    خرداد 1388
    اردیبهشت 1388
    فروردین 1388
    اسفند 1387
    بهمن 1387
    دی 1387
    آذر 1387
    آبان 1387
    مهر 1387
    شهریور 1387
    مرداد 1387
    تیر 1387
    خرداد 1387
    اردیبهشت 1387
    فروردین 1387
    اسفند 1386
    بهمن 1386
    دی 1386
    آذر 1386
    آبان 1386
    مهر 1386
    شهریور 1386
    مرداد 1386
    خرداد 1386
    اردیبهشت 1386
    فروردین 1386
    اسفند 1385
    بهمن 1385
    دی 1385
    آذر 1385
    آبان 1385
    مهر 1385
    شهریور 1385
    مرداد 1385
    تیر 1385
    خرداد 1385
    اردیبهشت 1385
    فروردین 1385
    اسفند 1384
    بهمن 1384
    دی 1384
    آذر 1384
    آبان 1384
    مهر 1384
    شهریور 1384
    مرداد 1384
    تیر 1384
    خرداد 1384
    اردیبهشت 1384
    فروردین 1384
    اسفند 1383
    بهمن 1383
    دی 1383
    آذر 1383
    آبان 1383
    مهر 1383
    شهریور 1383
    مرداد 1383
    تیر 1383
    خرداد 1383
    اردیبهشت 1383
    فروردین 1383
    اسفند 1382
    بهمن 1382
    دی 1382
    آذر 1382
    آبان 1382
    مهر 1382
    شهریور 1382
    مرداد 1382
    تیر 1382
    خرداد 1382


    موزیک
    ------------------------------------


    دوستان
    ------------------------------------

    عادی

    پرستو

    چند قدم نزدیک تر به خدا
    عادی
    حدیث دل
    یکی مثل همه
    بانوی باران
    آشنا
    دل نوشته های من
    نخل تنهای جنوب
    آسمونی
    نغمه سکوت
    تاسیان
    ایمان تنها
    خواهر کوچولو
    من آخرین ترانه ی بارانم
    از قلب کویر
    خودنویس
    دیر تش باد
    من و ام اس
    آبی خاکستری سیاه
    صداقت
    پرسه
    مرا آفرید آن‌که دوستم داشت
    یک مهندس خسته
    زنانگی‌های یک زن وراج
    من و درناها و پنجشنبه‌هایم

    عناوین آخرین واگویه ها
    ------------------------------------

    رهگذران : 347632

    شنبه 29 خرداد‌ماه سال 1389

    از کرانه‌ی عدم تا بهشت!...

     

    کویری ساکت و سوخته و بی آب و علف،

    بی سایه‌ی درختی، شبح بنایی، سواد آبادی‌ای، انتهای زمین

    پایان سرزمین حیات،

    آنجا که گویی به مرز عالم دیگر نزدیکیم،

    آنجا که همواره فلسفه از آن سخن می گوید

    و مذهب بدان می‌خواند.

    آنجا که پیامبر می‌سازد،

    آنجا که خدا حضور دارد،

    آنجا که آواز پر جبرئیل همواره در زیر غرفه‌ی بلند آسمانش به‌گوش می‌رسد

    و حتی درختش، غارش، هر صخره‌ی سنگ و سنگریزه‌اش آیات وحی را بر لب دارد و زبان گویای خدا می‌شود.

    صحرای بی‌کرانه‌‌ی عدم

    خوابگاه مرگ و جولانگاه هول ...

    آسمان!

    کشور سبز آرزوها،

    چشمه‌ی مواج و زلال نوازش‌ها، امیدها

    و انتظار! انتظار! انتظار...

    و آسمانش سراپرده‌ی ملکوت خدا ...

    و بهشت! بهشت!

    «آنجا که می‌توان آن‌چنان‌که باید، بود»

    «آنجا که می‌توان آن‌چنان‌که شاید، زیست»!

    و آن‌گاه می‌بینی، در این کویری که به عدم می‌ماند، عدم

    آن‌چنان‌که خدا نیز خلقت جهان را در آنجا آغاز کرد،

    «انسانی تنها»

    این خداگونه‌ی تبعیدی،

    در اعماق دور این کویر بی‌کرانه‌ی پر آفتاب،

    دست اندر کار یک توطئه‌ی بزرگ است!

    توطئه‌ای به همدستی

    خدا و عشق،

    برای باز‌آفرینی جهان!

    «فلک را سقف بشکافتن و طرحی دیگر انداختن...»

    خلقتی دیگر بر روی  ویرانه‌های این عالم،

    بر خرابه‌ی هر چه هست،

    هر چه بود!

    بنای جهانی نو در این دنیای فرتوت حشرات بی‌شمار!

    جهانی که ساکنان آن سه خویشاوند ازلی‌اند:

    خدا ، انسان و عشق.

    این است «امانتی» که بر دوش آدم سنگینی می‌کند

    و این است آن «پیمانی» که

    در نخستین بامداد خلقت با خدا بستیم

    و «خلافت» او را در کویر زمین تعهد کردیم.

    ما برای همین هبوط کردیم

    و این چنین است که

    به‌سوی او بازمی‌گردیم... 

                                                                          دکتر علی شریعتی