X
تبلیغات
رایتل
واگویه ها
در دیده‌ی من اندرا * وز چشم من بنگر مرا * زیرا برون از دیده‌ها * منزلگهی بگزیده‌ام
    واگویه های پیشین
    ------------------------------------

    دی 1389
    آذر 1389
    مهر 1389
    شهریور 1389
    مرداد 1389
    تیر 1389
    خرداد 1389
    اردیبهشت 1389
    فروردین 1389
    اسفند 1388
    بهمن 1388
    دی 1388
    آذر 1388
    آبان 1388
    مهر 1388
    شهریور 1388
    مرداد 1388
    تیر 1388
    خرداد 1388
    اردیبهشت 1388
    فروردین 1388
    اسفند 1387
    بهمن 1387
    دی 1387
    آذر 1387
    آبان 1387
    مهر 1387
    شهریور 1387
    مرداد 1387
    تیر 1387
    خرداد 1387
    اردیبهشت 1387
    فروردین 1387
    اسفند 1386
    بهمن 1386
    دی 1386
    آذر 1386
    آبان 1386
    مهر 1386
    شهریور 1386
    مرداد 1386
    خرداد 1386
    اردیبهشت 1386
    فروردین 1386
    اسفند 1385
    بهمن 1385
    دی 1385
    آذر 1385
    آبان 1385
    مهر 1385
    شهریور 1385
    مرداد 1385
    تیر 1385
    خرداد 1385
    اردیبهشت 1385
    فروردین 1385
    اسفند 1384
    بهمن 1384
    دی 1384
    آذر 1384
    آبان 1384
    مهر 1384
    شهریور 1384
    مرداد 1384
    تیر 1384
    خرداد 1384
    اردیبهشت 1384
    فروردین 1384
    اسفند 1383
    بهمن 1383
    دی 1383
    آذر 1383
    آبان 1383
    مهر 1383
    شهریور 1383
    مرداد 1383
    تیر 1383
    خرداد 1383
    اردیبهشت 1383
    فروردین 1383
    اسفند 1382
    بهمن 1382
    دی 1382
    آذر 1382
    آبان 1382
    مهر 1382
    شهریور 1382
    مرداد 1382
    تیر 1382
    خرداد 1382


    موزیک
    ------------------------------------


    دوستان
    ------------------------------------

    عادی

    پرستو

    چند قدم نزدیک تر به خدا
    عادی
    حدیث دل
    یکی مثل همه
    بانوی باران
    آشنا
    دل نوشته های من
    نخل تنهای جنوب
    آسمونی
    نغمه سکوت
    تاسیان
    ایمان تنها
    خواهر کوچولو
    من آخرین ترانه ی بارانم
    از قلب کویر
    خودنویس
    دیر تش باد
    من و ام اس
    آبی خاکستری سیاه
    صداقت
    پرسه
    مرا آفرید آن‌که دوستم داشت
    یک مهندس خسته
    زنانگی‌های یک زن وراج
    من و درناها و پنجشنبه‌هایم

    عناوین آخرین واگویه ها
    ------------------------------------

    رهگذران : 347312

    چهارشنبه 29 خرداد‌ماه سال 1387

    توتم ! ...

     

    هر کسی توتمی دارد ،

    و توتم من " قلم " است.

    و قلم توتم قبیله من است .

    خدای همه قبایل ،

    خدای همه عالمیان بدان سوگند می خورد .

    به هر چه از آن می تراود سوگند می خورد .

    به خون سیاهی که از حلقومش می چکد ، سوگند می خورد .

    و من ؟

    قلم خویشاوند آن من راستین من است .

    عطیه روح القدس من است.

    زبان دفترهای خاکستری و سبز من است .

    همزاد آفرینش من ،

    زاد هجرت من ،

    همراه هبوط من

    و انیس غربت من

    و رفیق تبعید من

    و مخاطب نوع چهارم من

    و همدم خلوت تنهایی و عزلت من

    و یادآور سرگذشت و یادآور سرشت و بازگوی سرنوشت من است .

    روح من است که جسم یافته است .

    " آدم بودن من " است که شیء شده است .

    آن " امانت " است که به من عرضه شده است .

    آه که چه سخت و سنگین است !

    زمین در کشیدن بار سنگینی اش می شکند .

    کوه ها به زانو می آیند و آسمان می شکافد و فرو می ریزد .

    قلم ، توتم قبیله من است .

    قلم ، توتم من است .

    او نمی گذارد که فراموش کنم ، که فراموش شوم ،

    که با شب خو کنم ، که از آفتاب نگویم ،

    که دیروزم را از یاد ببرم ، که فردا را بیاد نیارم ،

    که از " انتظار " چشم پوشم ،

    که تسلیم شوم ،

    نومید شوم ،

    به خوشبختی رو کنم ،

    به تسلیم خو کنم ،

    که ... !

    قلم ، توتم من است ، توتم ما است .

    به قلمم سوگند !

    به خون سیاهی که از حلقومش می چکد سوگند !

     به رشحه ی خونی که از زبانش می تراود سوگند !

    به ضجه های دردی که از سینه اش برمی آید سوگند ... !

    که توتم مقدسم را نمی فروشم ، نمی کشم .

    گوشت و خونش را نمی خورم .

    به دست زورش تسلیم نمی کنم .

    به کیسه زرش نمی بخشم .

    به سرانگشت تزویرش نمی سپارم .

    دستم را قلم می کنم و قلمم را از دست نمی گذارم .

    چشمهایم را کور می کنم ،

    گوشهایم را کر می کنم ،

    پاهایم را می شکنم ، انگشتانم را بند بند می برم ،

    سینه ام را می شکافم ،

    قلبم را می کشم ، حتی زبانم را می برم و لبم را می دوزم ...

    اما قلمم را به بیگانه نمی دهم ...

    قلم ، توتم من است .

    بگذار بر قامت بلند و راستین و استوار قلمم به صلیبم کشند ،

    به چهار میخم کوبند ،

    تا او که استوانه حیاتم بوده است ، صلیبب مرگم شود .

    شاهد رسالتم گردد ، گواه شهادتم باشد .

    تا خدا ببیند که به نامجوئی ، بر قلمم بالا نرفته ام ،

    تا خلق بداند که به کامجوئی

    بر سفره ی گوشت حرام توتمم ننشسته ام ،

    تا زور بداند ، زر بداند و تزویر بداند

    که امانت خدا را ، فرعونیان نمی توانند از من گرفت .

    ودیعه عشق را قارونیان نمی توانند از من خرید .

    و یادگار رسالت را بلعمیان نمی توانند از من ربود ...

    هر کسی را ، هر قبیله ای را توتمی است .

    توتم من ، توتم قبیله ی من قلم است .

    قلم زبان خدا است .

    قلم امانت آدم است .

    قلم ودیعه عشق است .

    هر کسی را توتمی است .

    و قلم ، توتم من است .

    و قلم ، توتم ما است .

                                                                                                                      دکتر شریعتی

                                                                                                             دفترهای سبز * کویریات*