قصه ی من ! ...

خـورشید صـورت مـاهـت لبخند مــی زند
این قـلـب پـاره پـاره ام آبـــاد مــی شـود

                                ای کــاش آن نـسـیم کـه آمـد ز کوی تـو
                                دانـستـمی کـه زلف تـو بر بـاد مــی شود

هـر دم دلـم بـه خـاطـره هـایت سفر کـند
اینگـونـه انــدرون دلــم شــاد مــی شـود

                                چشم و دل و گلایه و این ضجه های من
                                در هـجـر تـــوسـت کـه فـریاد مــی شـود

لبخند ، کوی ، سفر ، ضجه
                                  قـصـه ی مـن است
آبــــــاد ، بـــــــاد ، شــــــاد
                                 کـه فریاد مــی شـود ! ... 

                                                                        

بوی بهــار ! ...

 

"  تا که به کوچه می روم همره یادهای تو
                   
          حال وهوای هرگذربوی  بهــار می دهد"

بهــار ! ...

غروب بود و صدای نسیم می آمد

و از حضور بهــار

سماع سبز درختان نشاط آور بود

و رقص نارونی پیر

خاطرات مرا

بی امان ورق می زد ؛

سوال کرد دلم از بهــار

کجای آینه بی زنگ است ؟

و ابتدای شکفتن کجاست ؟

زمان درنگی کرد !

و عکس کودکی ام را

نگاه کرد و گذشت ! ...

نوروز ۱۳۸۴ ! ...

    آمــــده نــــــوروز در ایران زمـین

                      خاک ما شد رشک فردوس برین


     بوی نـارنـج و تـرنـج و عـطـر بید

                       مـی توان از تربت حـافـظ شـنـید

  
                
         
             خون پـاک عـاشقـی در جـان ماست

                               ریشه ی این عشق در ایران ماست


             هـمـوطـن نــــوروز تـو پـیروز بــــاد

                               ای وطن هر روز تو نـــــوروز بــــاد