...

آدم ها بر چهار گونه اند ؛ یعنی بر هزار گونه اند اما همه ی تقسیم بندی ها که به کار ما نمی آید ؛ ما با همین چهار جور آدم سر و کار داریم :

 1 .  آدم هایی که سر درشان بلند و پر ابهت است و چشم گیر ؛ گویی سر در قصری ست ، بیننده را  می گیرد ، چشمش را پر می کند و روحش را تسخیر می نماید ، دهانش از عظمت و شکوه  خیره کننده ی سردر باز می ماند ، با ترس و لرز و احتیاط ، آهسته آهسته در  ِ بزرگ و سنگین را می گشاید ، با چه سختی ؟! با چه دشواری ؟! چه زوری باید زد ! چه ترسی باید خورد ! چقدر چرخاندن این در  ِ بزرگ ، که به دروازه ی شهری یا در  ِ قلعه ای و حصاری می ماند ، خستگی می آورد ! چقدر باید زور زد تا بر روی پایه های ضخیم و استوارش اندکی بلغزد ، در را نیمه باز می کند ، دروازه ! ... در  ِ سنگین و پر ابهت و بزرگ این دژ نظامی ، این سردر بلند ، که هر وقت نگاهش می کنی کلاه از سرت می افتد ، تمام باز نمی شود ، کار ساده ای نیست ، نیمه باز می شود ؛ چه صدایی می کند ؛ چه سر و صدایی ! قریچ ، قریچ ، قریچست !

در نیمه باز می شود ! و بیننده که در برابر عظمت این سردر ؛ خود را از حقارت ، یک گربه ی کو چک احساس می کند که از لای در ، از زیر در ، باید به درون بخزد ، پا به داخل این الموت می گذارد ، چه می بیند ؟ یک صحن حیاط نُقلی موزاییکی 67 متر مربع ! با چند متری هم که قطر دیوارها اشغال کرده است ؛ یعنی 35 سانتی متر برای هر دیواری باید حساب کرد و از این 67 متر کاست .چهار قدم و خورده ای که برمی داری ، دیوار مقابل یقه ات را می گیرد که : کجا ؟ تمام شد ، تمام ، همین بود !  - چی تمام شد ؟ فضای این بنا تمام شد ، صحن همین بود . - اِه ! سردر به ارتفاع هشت متر و صحن به طول چهار متر و بیست و شش سانتی متر ؟ بله . آن سردر پر جلال و ابهت که بیننده را تحقیر می کرد ، همین چهار وجب موزاییک ، وسطش حوض کاشی و دو طرفش ، به اندازه ی غیبت شش تا موزاییک : باغچه ! و سه چهار تا گلدان شمعدانی در زرورق گرفته و دیوارهای یک تیغه ی آجری به ارتفاع 1/75 سانت و ... همین ! این چه جور صحن بنایی است ؟! زمین های اینجا که قیمت ندارد ، مفت است ، پس چرا این همه کوچک ؟!

مشخص ترین ساختمان جدی و برجسته و معظم و پرجلال و ضروری و مفید و مهم و چشمگیر توی این صحن در آن گوشه ی حیاط چیست ؟ - مگر نمی دانی چیست ؟ - نه ، نمی دانم ، - ای بدجنس ! خودت می دانی ، می خواهی اذیت کنی ، - نه نمی دانم ، چیست ؟ - مگر از بوی گندش نمی فهمی که چیست ؟ - ها ... چرا . فهمیدم . اَح . درش را ببندید !! - درش را بسته اند - پس چرا باز هم ... ؟ - خوب دیگر ، هواکش برایش نگذاشته اند ! - نه ، این کار ‌ ِ هواکش نیست ، خوب کرده اند که هواکش نگذاشته اند ، لابد یک چیزی فهمیده اند که اگر هواکش می گذاشتند که همه ی هوا را ...   

                                                                                                                                                                هبوط در کویر -  دکتر شریعتی

 ...

شاید زمانی برسد

تمام زندگی را

خط فاصله بگذارند

شاید هم نقطه چین هایی که

زمین و زمان هم

آنها را پر نمی کند

با خود می اندیشم

اینهمه  واژه های نامفهوم

از کجا آمده اند

که هیچ مترادفی ندارند ؟!

چند سالی می شود

هیچ ردپایی از سادگی

در خاطره ها نمی بینم

بی شک

کاری هم از دست ویرایش ساخته نیست !

با اینهمه

- - -

و