هرگز آرزو نکرده ام

یک ستاره در سراب آسمان شوم ،
یا چو روح برگزیدگان

همنشین خامش فرشتگان شوم

هرگز از زمین جدا نبوده ام .

روی خاک ایستاده ام

با تنم که مثل ساقهء گیاه

باد و آفتاب و آب را

می مکد که زندگی کند .

بارو‎َر ز میل

باروَر ز درد

روی خاک ایستاده ام ،
تا ستاره ها ستایشم کنند

تا نسیمها نوازشم کنند .

از دریچه ام نگاه می کنم

جز طنین یک ترانه نیستم

جاودانه نیستم

جز طنین یک ترانه جستجو نمی کنم

در فغان لذتی که پاکتر ،
از سکوت سادهء غمیست .

آشیانه جستجو نمی کنم

در تنی که شبنمیست ،

روی زنبق تنم .

بر جدار کلبه ام که زندگیست

با خط سیاه عشق یادگارها کشیده اند

مردمان رهگذر :

قلب تیر خورده

شمع واژگون

نقطه های ساکت پریده رنگ

بر حروف درهم جنون

هر لبی که بر لبم رسید ،

یک ستاره نطفه بست

در شبم که می نشست

روی رود یادگارها .

پس چرا ستاره آرزو کنم ؟

این ترانهء منست ؛

دلپذیر

دلنشین

پیش از این نبوده بیش از این ! ...

آفتاب مهربانی
سایهء تو بر سر من
ای که در پای تو پیچید
ساقهء نیلوفر من
با تو تنها
با تو هستم
ای پناه خستگیها
در هوایت
دل گسستم
از همه دلبستگیها ...

می دانم واژه ها توان بیان عظمت ، پاکی و لطافت روح تو را ندارند . اما ! ... نگاهم کن ، تا همانند سپیدهء صبح نورانی شوم و با نگاه مهربانت که تا همیشه در نگاهم می ماند سرود آزادی و یگانگی سر دهم ... مهربانم ، پدرم ...

پدر جونمه،پدر عمرمه
پدر دینم و ایمــونــمه