امروز و امشب را دستم به قلم نمی رود ، پنجه هایم بحال خود نیستند ؛ بفرمان نیستند ؛ بیهوده می کوشم آرامشان کنم ، رامشان کنم ، یکباره چنان غافلگیر شده اند که هنوز گیجند ، هنوز گیجم ! کلمات چنان شتابزده و سراسیمه در فضای خیالم چرخ می زنند ، شنا می کنند و به رقص آمده اند که هیچکدامشان دُم به دست نمی دهند . از دیروز صبح که پرهیبی از خواب بیدارم کرد هنوز زمام خویش را بدست نگرفته ام . حالا می فهمم چرا شمس تبریزی عمری بیتابی می کرد و یک جمله حرف نتوانست بزند ، یک بیت شعر نتوانست بسراید . نمی شود ، برای نوشتن و گفتن و سرودن باید در سطح مولوی ماند ، اگر به مرز شمس تبریزی قدم گذاشتی دیگر در اختیار خود نیستی ، آنجا جای رقصیدن های رقت بار است و دست افشانی های دردناک و مستانه ،جای نشستن و گفتن نیست .
و من اکنون به نقطه ای در خیالم خیره شده ام و چشمانم ، همچون چشمان یک دیوانه ی خاموش ، در بهتی مرموز ، از دیدن باز مانده و از حرکت باز ایستاده و پلک زدن را از یاد بره است .
تا حال حرف زدن زبان را می شنیدم ، حرف زدن قلم را می خواندم ، حرف زدن اندیشیدن را ، حرف زدن خیال را و حرف زدن تپش های دل را ، حرف زدن بیتابی های دردناک روح را ، حرف زدن نبض را در آن هنگام که صدایش از خشم در شقیقه ها می کوبد و نیز حرف زدن سکوت را می فهمیدم ، ببین که چند زبان می دانم !
حرفهائی ست که باید زد اما نه به کسی ، حرفهای بی مخاطب ، و حرفهائی که باید به کسی زد اما نباید بشنود . سخن از حرفهایی است به کسی ، به مخاطبی ، حرفهایی که جز با او نمی توان گفت ، جز با او نباید گفت ، اما او نباید بداند ، نباید بشنود . حرفهایی که مخاطب نیز نامحرم است !!! ...

                                                                                                      
                                                                                                 "  هبوط در کویر - دکتر شریعتی "