زمین باران را صدا می زند
گردش ماهی آب را می شیارد .
باد می گذرد و نگاه من گم می شود .
سایه را بر تو افکنده ام ، تا بت من شوی .
نزدیک تو می آیم ، بوی بیابان می شنوم .
به تو می رسم ، تنها می شوم .
کنار تو تنها تر شده ام .
از تو تا اوج تو ، زندگی من گسترده است .
از من تا من ، تو گسترده ای .
با تو برخوردم ، به راز پرستش پیوستم .
از تو براه افتادم ، به جلوه رنج رسیدم .
با این همه ای شفاف !
و با این همه ای شگرف !
مرا راهی از تو بدر نیست .
زمین باران را صدا می زند ، من ترا .
پیکرت را زنجره دستانم می سازم ، تا زمان را زندانی کنم .
باد می دود و خاکستر تلاشم را می برد .
گردش ماهی آب را می شیارد .
فواره می جهد :
لحظه من پر می شود !...