بی اشک ، چشمان تو نا تمام است
و نمناکی جنگل نا رسا ست .
دستا نت را می گشایی ، گره تاریکی می گشاید .
لبخند می زنی ، رشته رمز می لرزد .
می نگری ، رسایی چهره ات حیران می کند .
دروازه ابدیت باز است ، آفتابی شویم .
چشمان را بسپاریم که مهتاب آشنایی فرود آمد .
در خواب درختان نوشیده شویم که شکوه روییدن در ما می گذرد .
باد می شکند .
شب راکد می ماند .
جنگل از تپش می افتد ،
جوشش اشک هم آهنگی را می شنویم ! ...