آنچه در کویر زیبا می روید خیال است ! این تنها درختی ست که در کویر خوب زندگی می کند . می بالد و گل می افشاند ، و گل های خیال ! گل هایی همچون قاصدک ، آبی و سبز و کبود و عسلی ، هر یک به رنگ آفریدگارش ، به رنگ انسان خیال پرداز و نیز به رنگ آنچه که قاصدک بسویش پر می کشد و برویش می نشیند . کویر انتهای زمین است ؛ پایان سرزمین حیات . در کویر گویی به مرز عالم دیگر نزدیکیم ؛ در کویر خدا حضور دارد .
در کویر بیرون از دیوار خانه ، پشت حصار ده دیگر هیچ نیست . صحرایی بی کرانه عدم است . خوابگاه مرگ و جولانگاه هول ، راه تنها به سوی آسمان باز است . آسمان ! کشور سبز آرزوها ، چشمه زلال و مواج نوازش ها ، امیدها و انتظار وانتظار ! ... سرزمین آزادی ، نجات ، جایگاه بودن و زیستن ، آغوش خوشبختی ، نزهتگه ارواح پاک ، فرشتگان معصوم ، میعادگاه انسان های خوب . آسمان تفرجگاه مردم کویر است و تنها گردشگاه آزاد و آباد کویر .
ماه ، میعادگاه دل های اسیر و چشمه سار زیبایی و رهایی و دوست داشتن .
مهتاب کویر ، بارش وحی ، تابش الهام ، دامان حریر الههء عشق ، گسترده در زیر سرهایی در گرو دردی ، انتظاری ...

آسمان ها آبی
               قطره هایی شفاف
                                   لحظه ها سرشار از
                                                           آبی دریاهاست ! ...

صبح است
گنجشک محض
                 می خواند .
حسی شبیه غربت اشیا
                               از روی پلک می گذرد .
بین درخت و ثانیه سبز
                            تکرار لاجورد
                                          با حسرت کلام می آمیزد .

اما
   ای حرمت سپیدی کاغذ !
نبض حروف ما
                 در غیبت مرکب مشاق می زدند .
در ذهن حال ، جاذبهء شکل
                                  از دست می رود .

باید کتاب را بست .
باید بلند شد
در امتداد وقت قدم زد ،
گل را نگاه کرد ،
                      ابهام را شنید .
باید دوید تا ته بودن
باید به بوی خاک فنا رفت .
باید به ملتقای درخت و خدا رسید .
باید نشست
                 نزدیک انبساط
                                     جایی میان بیخودی و کشف ! ...