در دیده ی من اندرا * وز چشم من بنگر مرا * زیرا برون از دیده ها * منزلگهی بگزیده ام

مرداد 1387
شیدسچپج
   1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
    واگویه های پیشین
    ------------------------------------

    خرداد 1382
    تیر 1382
    مرداد 1382
    شهریور 1382
    مهر 1382
    آبان 1382
    آذر 1382
    دی 1382
    بهمن 1382
    اسفند 1382
    فروردین 1383
    اردیبهشت 1383
    خرداد 1383
    تیر 1383
    مرداد 1383
    شهریور 1383
    مهر 1383
    آبان 1383
    آذر 1383
    دی 1383
    بهمن 1383
    اسفند 1383
    فروردین 1384
    اردیبهشت 1384
    خرداد 1384
    تیر 1384
    مرداد 1384
    شهریور 1384
    مهر 1384
    آبان 1384
    آذر 1384
    دی 1384
    بهمن 1384
    اسفند 1384
    فروردین 1385
    اردیبهشت 1385
    خرداد 1385
    تیر 1385
    مرداد 1385
    شهریور 1385
    مهر 1385
    آبان 1385
    آذر 1385
    دی 1385
    بهمن 1385
    اسفند 1385
    فروردین 1386
    اردیبهشت 1386
    خرداد 1386
    مرداد 1386
    شهریور 1386
    مهر 1386
    آبان 1386
    آذر 1386
    دی 1386
    بهمن 1386
    اسفند 1386
    فروردین 1387
    اردیبهشت 1387
    خرداد 1387
    تیر 1387
    مرداد 1387


    موزیک
    ------------------------------------


    دوستان
    ------------------------------------

    مسیح عادی

    یاسین

    پرستو

    فرمانروای سرزمین خورشید


    عناوین آخرین واگویه ها
    ------------------------------------

    رهگذران : 126892

    Powered by BlogSky.com

    پنجشنبه 27 شهریور ماه سال 1382

    نشانی ! ...


    مگر همین دیروز کودکی من نبود
    که روبه روی کومه ای از تنهایی تو می نشستم
    و تو قصه های سفرنامه سندباد را تعریف می کردی ؟
    مگر همین دیروز کودکی من نبود
    که در دستانِ خاطراتِ تو نامه نویسی کردم ؟
    نشانی ! آنکه بهار ناظم بود
    و من کلاس اول باران بودم
    یادت هست
    در جشن تولد پائیز
    با کودک باد آشنا شدیم
    و قول دادیم پرنده شویم
    و مترسکهای مزرعه تنهایی را ترساندیم ؟
    مگر شالیزار لبخند یادت رفته است ؟
    که همراه نسیم
    بوته های مهربانی نشاء کردیم
    مگر ...
             
    آه !
             
    مگر برای گفتن یک سلام 
                                      
    چقدر نشانی لازم است !؟ ...

    کاش هنوز کودک بودیم ! ...

    دوشنبه 24 شهریور ماه سال 1382

    کوچه ! ...


    بی تو ، مهتاب شبی ، باز از آن کوچه گذشتم ،
    همه تن چشم شدم ، خیره به دنبال تو گشتم ،
    شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم ،
    شدم آن عاشق دیوانه که بودم .
    در نهانخانه جانم ، گل یاد تو درخشید
    باغ صد خاطره خندید ،
    عطر صد خاطره پیچید :
    یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم
    پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم
    ساعتی بر لب آن جوی نشستیم .

    تو ، همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت .
    من همه ، محو تماشای نگاهت .

    آسمان صاف و شب آرام
    بخت خندان و زمان رام
    خوشه ماه فروریخته در آب
    شاخه ها دست برآورده به مهتاب
    شب و صحرا و گل و سنگ
    همه دل داده به آواز شباهنگ
    یادم آید : تو به من گفتی :
    « از این عشق حذر کن !
    لحظه ای چند بر این آب نظر کن ،
    آب ، آئینه عشق گذران است ،
    تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است ؛
    باش فردا ، که دلت با دگران است !
    تا فراموش کنی ، چندی از این شهر سفر کن ! »
    با تو گفتم : « حذر از عشق !؟ - ندانم
    سفر از پیش تو ؟ هرگز نتوانم ،
    نتوانم !
    روز اول ، که دل من به تمنای تو پر زد ،
    چون کبوتر ، لب بام تو نشستم
    تو به من سنگ زدی ، من نه رمیدم ، نه گسستم ... »
    باز گفتم که : « تو صیادی و من آهوی دشتم
    تا به دام تو درافتم همه جا گشتم و گشتم
    حذر از عشق ندانم ، نتوانم ! »
    اشکی از شاخه فرو ریخت
    مرغ شب ، ناله تلخی زد و بگریخت ...
    اشک در چشم تو لرزید ،
    ماه بر عشق تو خندید !
    یادم آید که : دگر از تو جوابی نشنیدم
    پای در دامن اندوه کشیدم .
    نگسستم ، نرمیدم .
    رفت در ظلمت شب آن شب و شب های دگر هم ،
    نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم ،
    نه کنی دیگر از آن کوچه گذر هم ...

    بی تو ، اما ،به چه حالی من از آن کوچه گذشتم ! ... 


                                               
    برای دوستی که بیش از پیش مرا مورد لطف خویش قرار می دهد .

    چهارشنبه 19 شهریور ماه سال 1382

    ای همیشه خوب ! ...


     ماهی همیشه تشنه ام
     در زلالِ لطفِ بیکران تو .
     می برد مرا به هر کجا که میل اوست
     موج دیدگان مهربان تو
    .
     زیر بال مرغکان خنده هات
     زیر آفتاب داغ بوسه هات
     - ای زلال پاک -
     جرعه جرعه می کشم تو را به کام خویش
     تا که پر شود تمام جان من ز جان تو !
     ای همیشه خوب !
     ای همیشه آشنا !
     هر طرف که می کنم نگاه ،
     عطر و خنده و ترانه می کند شنا
     در میان بازوان تو !
     ماهی همیشه تشنه ام
     ای زلال تابناک !
     یک نفس اگر مرا به حال خود رها کنی
     ماهی تو جان سپرده روی خاک !
     می دانم در برابر بزرگی روح تو چیزی در خور ندارم ، می دانم این واژه های آشفته حرفی برای گفتن ندارند ، اکنون ترا ای بزرگ ، ای بی همتا ، با تمام عظمتت در قلب کوچک خود می یابم   باشد که به جبران نیکیهایت و به پاس خوبیهایت همیشه ترا عزیز بدارم ، مهربانم ، پدرم .

    " تو ،

     با نوشخند مهر ،
     با واژه محبت ،
     فرسوده جان محتضرم را ز بندِ درد
     آزاد می کنی .
     و با نوازشت ،
     این خشکزار خاطرم را ،
     آباد می کنی "

    شنبه 15 شهریور ماه سال 1382

    زندگی ! ...

    وقتیکه خوشبختی را می پذیری
    رنــج را نـیز پـــــذیرا  می شوی
    هـشـیاری را کـه بـر می گزینی
    گاه گیج و مغشوش می شوی
    بـر دیگران کـه غالب می شوی
    مـغـلـوب آ نـــان نـیز می شوی
    هر قدمی که به جلو برمی داری
    قدمی دیگر را پشتِ سر می گذاری
    تو !
    تو که طلوع خورشید را می پذیری
    چگونه از غروب آن گریزی خواهی داشت ؟

    عشق را که می پذیری ...

       1      2    >>