الهی به مستانِ جام شهود
  به عـقل افـرینـانِ بـزم وجـود

  به انان کـه بی باده مست امدند
  ننوشیده می ، می پرست امدند

  به ساغـرکشانِ شـراب ازل
  به می خوارگانِ می لم یزل

  به عــشـقـی که شـد از ازل اشـکـار
  به حُسنی که شد عشق را پرده دار

  دلم مجمـر اتش تور کن
  گلم ساغر اب انگور کن

  شرار عمر فانی ام من
  طلوع ِ جاودان تویی تـو
  نـشـانِ نـاتـوانـی ام من
  توانِ بی نشان تویی تـو

" کجا روم که چاره ساز ای خدا تویی
                                      نیاز هر چه بی نیاز ای خدا تویی "

هر گاه پنجره را می گشایم ،
تا اوج باران می روم ،
                و نگاهم که می خواهد تمام روشنی باران را 
                                                       در وجودم سرریز کند .
ظهری بدون آفتاب
                روشن ،
                 سپید ،
                          و خدایی که جلوه اش در تمام هستی است .
و من
      که می خواهم باران تمام روحم را ،
                                     جسمم را ،
                                         قلبم را ،
                                                     با خود بشوید .
و کتابی که نخوانده مانده ،
و وقتی که می گذرد
                          با من
                                 بی من
وقتی که با خود تنها مانده ام .
                                          با ترنم موزون یک زندگی ،
                                                           و شکستن ،
                                                                  ماندن ،
                                                                 هستی ؟! ...

تور زرین و خاکستری ماه
چادری بر سر شب می کشد ،
چراغهای ساحل دریاچه خفته
پیچکها را نورانی می کنند
نی های ناقلا
در گوش شب
چیزی زمزمه می کنند
یک نام ،
نام او را ،
و تمام هستی من از شادی سرشار می شود ،
و از شرم ، گیج و سست .